در دورن سینه ام پر از هوای یاد توست
یادهای ماندگار آن دل شیدای توست
سینه پر پر می شود از خاطرات دیده ام
راز های خلوت و آن دل ربودن های توست
آن همه طنازی و آن بوسه های آتشین
این لب و این دل چه آسان عاشق شیدای توست
جان پریشان گشته و چشمان من غرق غم است
دیدگان دیده ام در حسرت چشمان توست
کی کجا گشتی جدا از دل چرا گشتی رها
بی وفا قلبم شتابان در هراس نام نوست
روی بر گردان ببینی چشمه ی اشک دلم
اینچنین گریان ز یاد آن رخ زیبای توست
دیگر از دست دلت دل را نمی سوزد دلم
این نگار بی گنه مست قد رعنای توست

برخیز از این دل به پا دیگر نمی خواهم ترا
راهت ز راهم کن جدا دیگر نمی خواهم ترا
مست رخ مستانه شو آغوش آن بیگانه شو
با دلبرت همخانه شو دیگر نمی خواهم ترا
با من سخن دیگر مگو با آن مه دلبر بگو
پیمانه اش را ساز کن دیگر نمی خواهم ترا
بر دیده اش بنگر و لب بر بوسه بارانش بده
پیمانه کن آن بوسه را دیگر نمی خواهم ترا
تو با دلم بیگانه ای آشوب آن ویرانه ای
دل را جدا کن از دلم دیگر نمی خواهم ترا
با من ز پیمانت مگو از عهد و ایمانت مگو
عاشق نبودی عشق من دیگر نمی خواهم ترا
رفتم برو با دیگران مست رخ ما بهتران
زنجیر دل را پاره کن دیگر نمی خواهم ترا
عیش و هوس را ساز کن بستر به رویش باز کن
رفت این نگار از دیده ات دیگر نمی خواهم ترا

هیچکس از ارتفاع نمی ترسد ... همه از سقوط می ترسند

هیچکس از بازی نمی ترسد ... همه از باخت می ترسند

هیچکس از تاریکی نمی ترسد ... همه از آنچه که در آن است می ترسند
...
هیچکس از جمله ی " من دوستت دارم " نمی ترسد ... همه از واکنش به این جمله می ترسند

كوك كن ساعتِ خویش ! اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر

دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
كوك كن ساعتِ خویش !
كه مـؤذّن ، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
. . . و در آغوش سحر رفته به خواب
كوك كن ساعتِ خویش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند
كوك كن ساعتِ خویش !
كه سحر گاه كسی
بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی
كوك كن ساعتِ خویش !
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
كوك كن ساعتِ خویش !
ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
كوك كن ساعتِ خویش !
كه در این شهر ، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
و در این شهر سحرخیزی نیست

به شکوه گفتم برم ز دل یاد روی تو آرزوی تو
به خنده گفتا نرنجم از خلق و خوی تو، یاد روی تو
ولی ز من دل چو برکنی ،حدیث خود بر که افکنی
هر کجا روی وصله منی ساغر وفا از چه بشکنی
گذشتم از او به خیره سری ،گرفته ره مه دگری
کنون چه کنم با خطای دلم ،گرم برود آشنای دلم
به جز ره او نه راه دگر، دگر نکنم خطای دگر

شاعر را نمیشناسم ولی این شعر با صدای زیبای جناب محسن نامجو خوانده شده

نخفته ام به خیالی که میپزد دل من
خمار صد شبه دارد، شراب خانه کجاست

موفقیت ممکن نیست مگر با موافقت خودمان. 

هر عقب افتادنی نشانه عقب افتاده بودن  نیست. 

ایینه چون دو رو نیست طرف مشورت  قرار میگیرد. 

در بازی زندگی اگر حفظ توپ نکنی از  شرایط گل میخوری. 

نبض بودن جاری است جای ما خالی  است؟! 

اماده اینده باش شاید دعوت  شوی.  

خواستن بر خاستن است.  

میدونی چرا میگن” دلت دریا باشه”
وقتی یه سنگو تودریا میندازی
فقط برای چند ثانیه اونو متلاتم میکنه
وبرای همیشه محو میشه
ولی اون سنگ تا ابد ته دل دریا موندگاره
وسعی می کنم مثل دریا باشم
فراموش کنم سنگی که به دلم زدن
با اینکه سنگینی شونو برای همیشه روی سینه ام حس می کنم

حضرت آيت الله خامنه اي مي فرمايند:انتخابات كه مظهر مردم‌سالاري ديني است، بايد پشتوانه‌ امنيت ما باشد. نبايد اجازه داد كه اين چيزي كه ذخيره‌ امنيت است، به امنيت ما صدمه وارد كند.آحاد مردم، مسوولان گوناگون،از انتخابات مانند يك نعمت الهي پاسداري كنند.

با سلام خدمت همشهریان محترم و اهالی بزرگوار سلدوز که با نظرات و پیشنهادات خود نسبت به رونق بخشیدن به انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی اقدام می نمایند.تشکر و قدردانی می نماییم .امید است در روز 12 اسفند ماه با حضور پر شور خود در پای صندوقهای رای افتخار زرینی دیگر برای سلدوزمان بیافرید.

از محضر تمامی عزیزان و طرفداران آقای پورزمان و نامزدهای انتخاباتی ، تقاضا میشود که با رعایت ادب و سعه صدر و صبر شکیبایی و با کمال احترام به همدیگر ، گامی در جهت پیشرفت حوزه انتخابیه  بردارند . چرا که در چندروز اخیر تخریب چهره کاندیداها  برای به کرسی نشاندن کاندیدای موردنظر آغازشده است و این به دور از شان انسانیت و اخلاق است. این افراد اگر انتقادی دارند می توانند در یک فضای صمیمی ومنطقی انتقاد کنند زیرا هر فردی دارای ایراد واشکال است ونمی شود این را انکارکرد اما تقوای انتخاباتی چیز دیگری است که افراد مدعی باید رعایت کنند.

لذا هرگونه توهین از طرف ما محکوم بوده و مورد تائید ما  نمی باشد.

بازخوانی پرونده برگزاری هشت دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی

شمعی در خلوت خاموش شبهای دراز زمستانی می سوخت. در دل تیره و پر هراس زندگی بزرگ، بر گردش زندانیان و زندانبانان همه حلقه بسته و گرم و کار خویش. و او در جمع تنها بود.   زبانش زبانه آتشی بود و سخن نمی گفت. زبان هایی که از گوشت و رگ و پی ساخته اند می گویند و گوشهایی که حفره های تنگ و باریک و زشتی هستند می شنوند و او گوشی برای شنیدن نداشت. شاید هم می گفت و کسی نمی شنید ، می شنید و نمی فهمید.    شمع تنها موجودی است در این عالم که در انبوه جمع تنهاست، در بحبوحه خلق ساکت است، قلب انجمن است و بیگانه با انجمن.    او را همه می ستایند ، شاعران او را می پرستند ، و او در چشم ستایشگرانش در جمع پرستندگانش غریب است.
شمع، مومی نرم و در دلش آتشی پنهان.   هستی اش؟ هستی اش اندامی برای سوختن، افروختن.    زندگی اش؟ زندگی اش اشک و اتش و همین!   و در پایان؟ و در پایان افسردن و مردن در آغوش اشکهایش!
چرا در انبوه جمع تنهاست؟ هر کسی مسیحی دارد، موعودی، بودائی که باید از غیب برسد، ظهور کند، بر او ظاهر گردد و نیمه اش را در برگیرد و تمام شود.  زندگی جستجوی نیمه هاست در پی نیمه ها؛ مگر نه وحدت وجود غایت افرینش است؟ پروانه مسیح شمع است. شمع ، تنها در جمع ، چشم انتظار او بود، مگر نه هر کسی در انتظار است؟

وی با اشاره به حضور به موقع و پرشور مردم انقلابی ایران در حماسه نهم دی ماه سال 88، اظهار داشت : در این فتنه افرادی که نتوانسته بودند در جلب نظر مردم توفیقی حاصل کنند با شبهه افکنی درصدد فریب افکار عمومی و وارونه جلو دادن نتیجه انتخابات شدند.

ایشان افزودند : حضور عاشورایی مردم در این حوادث به همه کنج اندیشان و یاوه گویان جهانی ثابت کرد تا زمانی که مردم ایران همدوش و همراه مسئولان از ارزشهای متعالی انقلاب دفاع کنند هرگونه طرح تفرقه افکنانه ای   نمی تواند موجب جدایی مردم و مسئولان باشد.

پورزمان ، مردم را وارثان و پاسداران حقیقی دفاع از معانی و ارزشهای انقلاب بر شمرد و یاد آور شد : مردم ایران اسلامی این انقلاب را از آن خود می دانند و برای حفظ و نگهداری از آن از هیچ کاری دریغ نمی کنند.

پورزمان  تصریح كرد : درایت، تدبیر و رهبری حضرت آیت الله خامنه ای توانست فتنه را با آن همه برنامه ریزی و وام گیری از عوامل خود فروخته داخل و خارج كشور، بخوبی مدیریت و خاموش كند.

ایشان تاکید کردند : امروز همه دریافته اند باید پشتیبان ولایت فقیه و نظام اسلامی باشند تا از گزند دشمنان و معاندین قسم خورده انقلاب در امان بمانند.

منبع:http://poorzaman.blogfa.com

خداوندا تو میدانی که من دلواپس فردای خود هستم
مبادا گم کنم راه قشنگ آرزوها را
مبادا گم کنم اهداف زیبا را
مبادا جا بمانم از قطار موهبتهایت
مرا تنها تو نگذاری
که من تنهاترین تنهام؛ انسانم

خدا گوید :

تو ای زیباتر از خورشید زیبایم
تو ای والاترین مهمان دنیایم
تو ای انســــان !
بدان همواره آغوش من باز است
شروع کن ...
یک قدم با تو
تمام گامهای مانده اش با من ...

من همچون ماری که پوست بیندازد از بایزیدی بیرون افتادم.

                                                                                  بایزید

وضع زندگیم,تربیتم,افکار و عقایدم,وبخصوص روحیه ام مرا از کودکی پیر کرد.هیچ وقت زندگی شاد پر جوش و شعف کودکی را مزه نکرده ام,در همه کلاس ها حال یک بزرگسال را داشتم.کم کم نگاه بچه های هم سالم که مرا از خود جدا می ساختند و استسنایی می دانستند باور خودم هم شد و این حال ادامه یافت و گوشه گیری و تنهایی و تخیل و غم زدگی در مغز استخوانم نشست و دیگر بر نخواست و از عواقب این جایگاه اینکه هر کسی سوال جدی داشت سراغ من می آمد.خوشی و گردش وتفریح وبازی و زندگیشان با خودشان و خودهاشان بود و هر وقت هوس درد و دل کردن می کردند و هوای نالیدن از روزگار و خدا و دین و سیاست و مردم وبحث از حوادث و اوضاع و دنیا و آخرت سراغ مرا می گرفتند.کم کم باورم شد که جواب همه سوالات را باید بدانم,هر ایرادی که به زمین و زمان وعلم و فلسفه و دین وادب ومردم و سیاست داشتندجواب بگویم.

وکیل مدافع همه پیغمبران شده بودم و حتی کارهای ناجور خدا را من باید درست می کردم,و نظم و عدالت را در جهان ,من که خودم سراپا در ظلم میسوزم,ثابت کنم.

 به هر حال ,قصدم شرح حال نیست,این را می خواستم بگویم که در پاسخ آن بابا,یا آن عزیز یا آن برادرکه گفت و می گوید که زندگیت را راحت باختی و به جایی نرسیده ای و از همه همسالان خود عقب مانده ای باید بگویم که :وقتی خودم را با آن همسفران دیگرم که خود را به باغ و آبادی رساندند می سنجم از شادی و شکر و شوق در پوست نمی گنجم که چه خوب شد که به دنیا وشر وشورش آلوده نگشتم و خلوت آرام وساده این گوشه را برگزیدم وحال را نگه داشتم واز قیل و قال ومعرکه دامن برچیدم واگر آنها زر اندوختند من گنج یافتم,اگر آنها کاخ بنا کردند من معبد ساختم واگرآنها بر چند رأس ریاست یافتند من بر اقلیم اهورایی دلی سلطنت دارم و اگرآنها غررشان را در پای میزی ریختند من آن را بر سر گلدسته معبد عشق بشکستم واگر آنها به غلامی در آمدند من صحابی حکیم شدم و یار غار نبی گشتم.

اگر آنها لذت بردند من غم آوردم و اگر آنها پول پرست شدند من اهورا پرست شدم و اگر آنها از زرآلات خوان گستردند من همچون مولوی در آفتاب شگفتم ودر خورشید سوختم وسفره از دل گستردم ومایده از درد نهادم.

اگر آنها دل به زندگانی بستند من دل به زندگی بستم,اگر آنها وزارت یافتند من سلطنت یافتم,اگر آنها را به دروغ می ستایند مرا به راستی می پرستند,اگر آنها به آزادی خیانت کردند من به آزادی وفادار ماندم,اگر آنها کسی را دارند که بنوشند و بخندند من کسی را دارم که بسوزیم و بگرییم,اگر آنها در انبوه هم بیگانه هم اند ما در تنهایی خویش آشنای همیم,اگر آنها طلا دارند من عشق دارم,اگر آنها خانه دارند من محراب دارم,اگر آنها صعود می کنند من به معراج می روم,اگر آنها در زمین می خرامند من در آسمان پرواز می کنم اگر آنها را گروهی چاپلوسی می کنند که حرفه یشان این است مرا دلی می ستایدکه جهان و هر چه در آن است برایش خاکروبه دانی زشت و عفن است,دلی که جز زیبایی و جز ایمان وجز دوست داشتنی نه از جنس این دنیا ,در آن راه ندارد.

حال معنی این جمله دکتر شریعتی را با تمام وجودم حس می کنم که گفت:در من ندایی می گفت که مفروش,خوب که نفروختی,مفروش که در پایان این راه,در دور دست تو را منتظرند,فریاد رسی می آید که او خریدار تو است,مفروش ,نگهدار که او گران خواهد خرید.

                                                                                                             عذرمیخواهم

ناصر

http://www.banoyeaftab.blogfa.com/

نگاه کُن که غم درون دیده‌ام
چگونه قطره قطره آب می‌شود
چگونه سایۀ سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می‌شود
نگاه کُن
تمام هستی‌ام خراب می‌شود
شراره‌ای مرا به کام می‌کشد
مرا به اوج می‌بَرد
مرا به دام می‌کِشد
نگاه کُن
تمام آسمانِ من
پُر از شهاب می‌شود

تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطرها و نورها
نشانده‌ای مرا کنون به زورقی
ز عاج‌ها، ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دل‌نواز من
ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پُر ستاره می‌کشانی‌ام
فراتر از ستاره می‌نشانی‌ام
نگاه کُن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ‌رنگ ساده دل
ستاره‌چین برکه‌های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه‌های آسمان
کنون به گوش من دوباره می‌رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کُن که من کجا رسیده‌ام
به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج‌ها
مرا بشوی با شراب موج‌ها
مرا بپیچ در حریر بوسه‌ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکُن
مرا از این ستاره‌ها جدا مکُن

نگاه کُن که موم شب به راه ما
چگونه قطره قطره آب می‌شود
صراحی سیاه دیدگان من
به لای‌لای گرم تو
لبالب از شراب خواب می‌شود
به روی گاهواره‌های شعر من
نگاه کُن
تو می‌دمی و آفتاب می‌شود

فروغ فرخ‌زاد
از مجموعۀ «تولدی دیگر»